chłopak spotyka dziewczynę, ale… Owo „ale” jest sednem historii, ponieważ oznacza przeszkody, które stoją na drodze tej miłości.
Jak to możliwe, że historie miłosne pisze się od tylu wieków, a wciąż cieszą się one niesłabnącym powodzeniem wśród pisarzy i czytelników? Jest to z pewnością przede wszystkim zasługą bohaterów.

Jak stworzyć bohaterów historii miłosnej?

  • Musi pomiędzy nimi zaistnieć chemia, najlepiej od razu – tak jak pomiędzy Romeo i Julią.
  • Jeden z zakochanych powinien być bardziej ekspansywny, gotów pokonać przeciwności losu, by zdobyć serce ukochanej/ukochanego.
  • Dobrze, gdy zakochani są w jakiś sposób źle dopasowani: mogą to być różnice w pochodzeniu społecznym, wyglądzie zewnętrznym, stylu życia itp. (Należy jednak przy tym unikać stereotypów, by nie popaść nieznośną wręcz manierę znaną z komedii romantycznych: niegrzeczny chłopiec spotyka panienkę z dobrego domu….)

Czytelnik historii miłosnej musi być pewien, że gra toczy się o prawdziwe uczucia. Tutaj powstaje niebezpieczeństwo popadnięcia w sentymentalizm. Jeśli piszesz w sposób sentymentalny, kreślisz bohaterów niewyraźną kreską, chcesz, by czytelnik „wykończył” te postacie własnymi projekcjami, by użyczył im własnych emocji.

Jeśli chcesz być uczciwym pisarzem, spraw, by uczucia stały się częścią Twojej historii. Jednym słowem, zamiast mówić o miłości, po prostu ją pokaż! Warto także pamiętać, że na miłość składa się wiele emocji i często są one skrajne: szczęście i rozpacz, pewność i strach, nadzieja i rozczarowanie.

Podobnie jak kryminał, także i historia miłosna składa się z trzech aktów. Więcej na ten temat w kolejnym wpisie.

 

Powiązane wpisy:

Jak stworzyć wątek miłosny (2)

Jak pisać o emocjach

Czy Twój bohater jest rozczarowany? Powinien być.

Największe pragnienie bohatera

Jak zbudować napięcie

Sceny i sequele